LEV! blog

  • Vakantie (ont)stressen? 20 augustus 2019

     

    Wie ooit bedacht heeft dat vakantie alleen maar leuk, gezellig en ontspannend is, heeft waarschijnlijk geen gezin, kinderen of relatie. Natuurlijk kan vakantie heel fijn en ontspannend zijn. Maar dat is niet per definitie zo. In tegendeel. Vakantie is vaak juist een periode dat relaties stuk lopen. Problemen met kinderen ‘ontstaan’. Wat eerst kleine, onopvallende, irritaties leken wordt ineens heel zichtbaar. Je zit meer ‘op elkaars lip’, er is minder structuur en het ‘moet’ vooral gezellig zijn.

    Hoe was jouw vakantie? Wat antwoord je als iemand je die vraag stelt? Grote kans dat je automatisch enthousiast zegt “Oh, heeeeerlijk! En bij jullie?”

    Maar was het ook echt zo heerlijk? Heb je kunnen genieten en ontspannen? Het is heus niet zo dat ‘als de kinderen het fijn hebben het allang goed is’. Soms heb je zelf iets anders nodig, maar ben je zo gefocust op je kinderen dat je niet eens beseft wat nou eigenlijk jouw behoefte is in de vakantie. Ook kinderen hebben last van stress. Het hele jaar door moet er zo veel. De vakantie waar ze zo naar uitgekeken hebben kan overweldigend zijn wanneer je een kind bent wat juist goed gedijd bij regelmaat.

    Wanneer je in een samengesteld gezin leeft ligt het nog ingewikkelder. De nieuwe partners zijn ‘compleet’ wanneer ze met al hun kinderen samen op vakantie gaan. Maar vergeet niet dat deze kinderen nooit compleet zijn. Ze moeten altijd een ouder missen! Dat doet wat met je. De sfeer bij papa is anders dan bij mama. Niet beter of slechter, maar anders. Er zijn andere regels, andere gewoonten, andere ideeën van wat vakantie is. Als kind pas je je aan. Maar ook de ouders voelen de wisseling. Iedere keer als het gezin veranderd van samenstelling is dat voor iedereen opnieuw aanpassen en afstemmen op elkaar. Dat heeft tijd en ruimte nodig. Las je die voldoende in en kun je elkaar laten, dan zal het goed komen. Heb je vooraf gestelde verwachtingen waar je (onbewust) aan vast houdt, dan zal er steeds opnieuw wrijving en spanning zijn. Het goeie nieuws is, dat met de juiste begeleiding ieder gezin een fijne vakantie kan hebben. Wil jij jullie situatie eens bewuster bekijken? Bel of mail me gerust! En geloof me, ook in ons samengestelde gezin gaat het echt niet vanzelf. Ik weet waar ik over praat en ook ik loop regelmatig in dezelfde valkuilen. Maar met de juiste intenties kunnen jullie samen groeien!

  • Lekker puberen 08 mei 2019

    Vorige maand was ik, samen met zo’n 350 andere ouders, bij de theatervoorstelling “Puber in huis? Een toer!”.

    Erg leuk en erg herkenbaar. En tegelijkertijd af en toe ook wel een beetje shockerend. Zo werd benoemd dat roepen of schreeuwen tegen een puber hetzelfde effect heeft als fysieke mishandeling. In het puberbrein wordt het geschreeuw in hetzelfde pijncentrum geregistreerd. Best heftig om te horen voor veel ouders. Nu weten we allemaal dat het niet de bedoeling is te schreeuwen tegen onze kinderen. Maar ouders zijn ook gewoon mensen, die af en toe hun geduld verliezen of een keer een korter lontje hebben. Voor iedere negatieve opmerking die je maakt tegen je puber zijn 3 positieve opmerkingen nodig om te compenseren. Een mooie om eens over na te denken. Want hoe ‘automatisch’ mopper je als je kind weer eens niet luistert. Sta je er ook wel eens bij stil positief gedrag te benoemen als je kind ‘gewoon normaal braaf’ is?

    Een hele mooie omdenker vond ik de vraag: “Hoe was het op internet vandaag?” Stel jij die wel eens aan je puber? Wanneer mijn dochter thuiskomt uit school vraag ik altijd hoe haar dag was. Meestal krijg ik een kort ‘goed’ of ‘gewoon’. Het grootste deel van het leven van een puber speelt zich online af. “Hoe was het op internet vandaag?” klinkt dan ineens als een veel logischere vraag dan “Hoe was het op school vandaag?”

    Al met al een leuke en ook leerzame avond. Mijn puber moet er om lachen als ik haar nu de vraag stel hoe het op internet was. En het leuke is; het werkt echt! Er komt makkelijker een gesprek op gang met je puber.

    Belangrijk is dat de sfeer in huis open blijft. Wil jij dat jouw puber eerlijk is, alles thuis durft te vertellen? Zelfs als het eigenlijk niet mocht of zelfs wanneer het helemaal buiten de perken gaat? Zorg dan dat je openheid en eerlijkheid voorleeft. En natuurlijk hoef (en wil!) je niet alles te weten wat je puber uitspookt. Maar door steeds op een positieve manier in gesprek te blijven, juist datgene te benoemen wat zo fijn is en wat goed gaat, creëer je een sfeer van veiligheid. Wanneer een puber herhaaldelijk negatief aangesproken wordt (Zit je nou wéééér op je telefoon!!!), daalt dat gevoel van veiligheid. Wees dus lekker positief, daar groeit je puber van én het voelt voor jou als ouder ook veel fijner!

  • Familie-check 07 maart 2019

    Hoe is het met je, zo na de carnaval? Hou je van dit feest en heb je je heerlijk laten gaan? Of ontvlucht je al die gekkigheid liever? Carnaval is van oorsprong een katholiek feest. Het einde van de schaarste, de winterperiode, werd uitbundig gevierd. Een bijkomend idee hierbij was dat alle overdaad een voorbode was van een goede oogst. Een paar dagen in overvloed eten, drinken, dansen, feesten, gek doen. Alle remmen los. Om vervolgens een periode van 40 dagen sober en ingetogen te leven tot Pasen; vasten! Bij vasten denken we meestal vooral aan minder eten. Maar vasten is ook een tijd van bezinning, naar binnen keren.

    We vinden het heel normaal om ons huis, onze spullen en onszelf te onderhouden. Om de paar jaar schilderen we ons huis. Ieder jaar krijgt de auto een nieuwe APK. Als we lichamelijk niet in orde zijn gaan we naar de huisarts. Veel verzekeringen bieden tegenwoordig een gratis gezondheids-check aan. Maar hoe zit het met jullie als gezin? Hoe gezond zijn jullie onderlinge relaties? Begrijpen jullie elkaar? Of is er veel gedoe in huis, nu de kinderen een hele week thuis zijn? Doen jullie wel eens een familie-check?

    Deze vastentijd is daarvoor een mooi moment. De focus naar binnen. Tijd om te checken hoe het met ieder van jullie gaat. Want dat wat je aandacht geeft groeit, maar dat wat verborgen blijft gaat juist om aandacht schreeuwen! Dat merk je aan het gedrag. Wanneer er, goedbedoeld, dingen onuitgesproken blijven, gaat dat ‘onderhuids’ zitten ‘broeden’.  Check eens bij jezelf, je partner, je kinderen. Hoe eerlijk en open ben je? Wat laat je weg? Kinderen voelen alles en gaan ‘out-acten’ wat ouders verborgen proberen te houden. Onbewust. Wat heeft ieder van jullie nodig? Worden ieders behoeften gezien? Is er ruimte om alle behoeftes te vervullen? Is er voor iedereen tijd of wordt er vooral geregeld en gezorgd voor en rondom de kinderen? Wanneer er spanningen, irritaties zijn, worden die uitgesproken? Of wordt er veel geslikt om de lieve vrede te bewaren? Hoe gaan jullie hier thuis mee om? Soms raak je het overzicht kwijt. Soms komt er verwarring. Je kind gaat naar de (middelbare) school. Je relatie loopt ineens niet meer zo lekker. Er is gedoe in de familie… Tal van redenen waardoor jullie als gezin uit balans kunnen raken. En dan is een familie-check bij een (kinder)coach heel helpend om alle ‘gedoe’ weer helder te krijgen!

  • De kunst van lanterfanten 11 februari 2019

    Ken je dat gevoel; je bent de hele dag aan het rennen en toch nooit ‘klaar’? Het lijkt of alles op jou neerkomt. Er is steeds weer ander gedoe…

    Wanneer ik naar de natuur kijk verbaast het me steeds weer hoe ver wij westerse mensen hiervan vervreemd zijn. De bomen hebben in de herfst hun bladeren laten vallen. Veel dieren houden een winterslaap. Om in de lente, wanneer de dagen weer langer worden, met hernieuwde energie, weer voluit te kunnen leven. Heel natuurlijk! Deze rust, tijd van naar binnen keren, in jezelf, bezinnen, of hoe je het ook wil noemen, heeft ieder levend wezen nodig om pro-actief en in zijn kracht te blijven. En wat doen wij westerse mensen? Doordenderen! Het hele jaar door. Onze hele samenleving is daarop ingericht. Net na de kerstvakantie, midden in de winter, worden de cito’s afgenomen op de basisscholen. Met een beetje geluk heb jij rond de feestdagen een paar dagen vrij gekregen van je baas om vervolgens weer op de voortrazende trein te springen. Burn-outs komen op steeds jongere leeftijd voor. Zelfs bij basisschoolkinderen….

    Hoe was dat, die paar dagen of misschien wel 2 weken vakantie? Even niet(s) moeten? Geen wekker. Lekker lang in pyjama. Het tempo omlaag… Heerlijk? Was er minder gedoe? Hoe ging het met de kinderen?

    Lanterfanten is op zich geen kunst. Als ik het woord opzoek in het woordenboek, staat er o.a.: Niks nuttigs doen, rondhangen, luieren, niets doen… En dat is nou juist heel nuttig: Overgeven aan dat waar je lichaam behoefte aan heeft. Luisteren naar ons lichaam. We voelen het wel. Maar we luisteren er pas naar als alles wat ‘moet’ klaar is. Wat nou, als je dat eens zou omdraaien? Wanneer jij voelt dat je rust nodig hebt, neem die dan. Laat datgene wat ‘moet’ even wachten. Maak een wandeling, pak een warm bad of lees een boek. Wanneer jij leert luisteren naar jouw lichaam, zal je merken dat je lichaam veel liever wordt voor jou: Je krijgt meer energie! Dat wat ‘moet’ gaat ineens veel makkelijker, nadat jij jezelf hebt opgeladen. Met een half uur tijd voor jezelf nemen creëer je letterlijk meer ruimte voor al hetgeen wat moet. Probeer het maar!

    En als je, net als ik, uitkijkt naar het voorjaar, haal het dan alvast in huis! Dat heb ik vanochtend ook gedaan met deze prachtige tulpen!

  • Het navelstreng-effect 08 december 2018

    Degenen die mijn stukje in De Uitstraling altijd lezen hebben mij al vaker horen vertellen over geboortepatronen. Over hoe de periode van zwangerschap en je geboorte van invloed zijn op hoe je vandaag de dag in het leven staat. Recent onderzoek heeft uitgewezen dat die 9 maanden dat wij in de buik van onze moeder van ‘niets’ tot baby groeien, nóg meer van invloed is dan we al dachten. In dit artikel ga ik dieper in op stress bij moeder tijdens de zwangerschap.

    Wanneer ouders bij mij komen met een hulpvraag voor hun kind, vraag ik altijd naar de zwangerschap en geboorte. Vaak is een eerste reactie “Oh prima hoor! Ging allemaal goed, niks bijzonders.” We weten allemaal, dat roken en alcohol drinken als je zwanger bent, schadelijk is voor de baby. Ook weten we dat we op onze voeding moeten letten. Zorgen dat we voldoende vitamines binnen krijgen en dat we sommige dingen beter niet kunnen eten. Dit zijn allemaal factoren die van buitenaf een schadelijk effect op de baby hebben.

    Wat we ons vaak niet realiseren, is hoe groot de impact is van stress bij de moeder tijdens de zwangerschap. Denk aan een verhuizing. Een omgeving waar veel spanning of ruzie is. Een werkgever die niet zo blij blijkt te zijn met zijn zwangere werknemer. Wanneer er grote financiële zorgen zijn. Of wanneer er tijdens de zwangerschap een dierbare overlijdt. Misschien heeft de moeder al een keer een miskraam gehad. Of is er een medische reden waardoor het zwanger zijn niet zo ‘vanzelf’ gaat. Misschien is de vader niet zo tot steun als de moeder gewenst had of is helemaal niet in beeld… Al deze situaties kunnen behoorlijk stressvol zijn voor een moeder. Wanneer je stress ervaart gaat je lichaam meer cortisol (stress hormoon) produceren. Een zwangere moeder voedt haar baby via de navelstreng, met alles wat zij eet en drinkt. Maar ook met de rest wat door haar bloed stroomt. Een baby van een moeder die veel stress ervaart wordt gevoed met cortisol. Hierdoor veranderd, tijdens de prille ontwikkeling van de baby, de hersenstructuur. Dit is onomkeerbaar. Je ziet dit later terug in het gedrag: Moeite met stil zitten, snel overprikkeld, alert, slaapproblemen, hoge spierspanning, laag zelfbeeld, concentratieproblemen, verteringsproblemen, koude handen en voeten. Kijk maar eens om je heen. Misschien herken je dit bij jezelf of je kind. Deze survivelaars kunnen soms lang in een vergiftigende omgeving blijven. Denk aan een slechte relatie bijvoorbeeld. Ze hebben immers geleerd te overleven in toxische omstandigheden. Aan de andere kant zijn dit ook de kinderen en volwassenen die niet zomaar opgeven. Het zijn echte doorzetters! En dat is dan natuurlijk weer heel mooi.

  • Pleisters plakken 08 december 2018

    Wanneer je weet, dat het gedrag wat je kind laat zien, altijd logisch is, zou je je peuter dan nog op het strafstoeltje zetten? Je zoon die zo snel boos wordt met een emotie-meter laten stoeien? Je gevoelige en onzekere dochter een faalangst training laten volgen?

    In ‘opvoedingsland’ hebben we door de jaren heen heel wat methoden en theorieën zien passeren. Ook lijkt opvoeden ‘modegevoelig’ te zijn. Vroeger stonden de 3 R’s hoog in het vaandel: Rust, Reinheid en Regelmaat. We dachten dat onze baby’s het beste gedijden bij zoveel mogelijk rust, alleen in hun eigen bed. Huilen? Vooral niet bij iedere kik er naartoe gaan hoor, straks verwen je hem nog. En ja hoor. Wanneer je een baby laat huilen, stopt het huilen meestal vanzelf. ‘Zie je wel, het werkt!’ Dachten we toen… Nu weten we dat een baby naast eten en een schone luier, bovenal aandacht nodig heeft. Oprechte aandacht, zich veilig voelen. Oogcontact. Lieve woordjes en knuffels van mama en papa. Vooral wanneer de start heftig was. Wanneer je deze schreeuw om veiligheid negeert door een baby te laten huilen, is dat voor de baby een bevestiging dat het niet veilig is. Dat hij niet om hulp hoeft te vragen, want er komt toch niemand. Dit patroon zal zich gaandeweg verder ontwikkelen terwijl het kind opgroeit. De overtuiging niet belangrijk genoeg te zijn is geboren…

    Wanneer een kind snel boos wordt, komt in de klas al snel de emotie-meter voor de dag. Het kind wil het graag goed doen. Doet erg zijn best zo vaak mogelijk de wijzer op het blije mannetje te zetten. Maar wanneer de boosheid een gevolg is van het feit dat dit kind klem heeft gezeten tijdens de geboorte en met behulp van een vacuüm ter wereld is gekomen, is dit kind niet geholpen met een emotie-meter. In zijn reptielenbrein zit de ervaring opgeslagen ‘Ik kan het niet zelf, ze gaan me helpen en dat doet pijn!’ Dit kind wordt steeds weer boos als iets niet lukt en wordt nog bozer wanneer je hem probeert te helpen. Heel logisch!

    Heeft een kind faalangst? Of is zijn geboorte ingeleid geweest? Heeft hij de imprint meegekregen niet zelf te kunnen. De overtuiging dat hij iemand anders nodig heeft om iets te kunnen doen?

    Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat beproefde methoden niet ok zijn. Wat ik wel wil zeggen, is hoe belangrijk het is de oorsprong van het gedrag te onderzoeken. Welke behoefte zit achter het gedrag? Als je alleen het gedrag ‘behandeld’ ben je aan het pleisters plakken. Wanneer je de behoefte achter het gedrag ontdekt, kun je een kind echt helpen.

  • De Uitstraling – Voluit LEVen! – Life is what you make it 18 september 2018

    Life is what you make it…

    Terwijl ik met mezelf aan het brainstormen ben over wat ik deze keer zal gaan schrijven, zie ik onze twee katten achter me liggen. “Life is what you make it” staat op het kussen. En daar zit best wel wat in! Vakantie is heerlijk natuurlijk. Maar hoe zou het zijn, als iedere dag als vakantie zou voelen? Hoe zou het zijn, als je dagelijks leven zo leuk was dat je geen vakantie nodig had?

    Na de vakantie is het voor de meeste mensen behoorlijk wennen, weer in het ritme van alle dag. De wekker ’s morgens vroeg, brood smeren, naar school, naar het werk… De kinderen moeten wennen aan hun nieuwe juf of meester, een nieuwe klas of misschien zelfs een hele nieuwe school. Dat kan best wel spannend zijn. En als je dan zelf als ouder moe thuiskomt na een werkdag en je kinderen doen ook nog eens vervelend, kan het wel eens gaan botsen in huis…

    Wat er eigenlijk aan de hand is, is dat iedereen nog ongewoon is aan de nieuwe situaties. Wennen betekent namelijk ‘gewoon worden’. En voordat je iets ‘gewoon bent’, gaat er een periode van ‘ongewoon’ aan vooraf. Wanneer iets nieuws goed bij ons past, zijn we het ook eerder ‘gewoon’. Maar wanneer het lang duurt, of iets lijkt maar niet te willen wennen, zou het zo maar eens kunnen zijn dat datgene wat je iedere dag doet helemaal niet zo goed bij je past. En dat geldt voor zowel volwassenen als kinderen. Hoe kom jij als ouder thuis van je werk? Heb je nog energie over? Misschien ben je moe maar wel voldaan? Of ben je gewoonweg opgebrand? Wat heb je nodig om aan het einde van de dag nog energie over te hebben? Waar word jij blij van? Ga dat dan doen! Kinderen zijn niet gemaakt om stil te zitten. Wanneer je na een paar weken merkt dat je kind nog steeds moeite heeft met het nieuwe schooljaar, ga dan eens kijken wat er anders kan. Ga met je kind in gesprek. Stel aan de juf of meester voor om eens vaker een ren-rondje te doen. Gewoon tussen de lessen door, even één minuut buiten rennen en weer door met de les. Het klinkt misschien wat ‘ongewoon’, maar probeer het maar eens. Het effect zal iedereen verbazen. Life is what you make it!

  • De Uitstraling – Voluit LEVen! – Vakantie: Hemels of hel? 21 augustus 2018

    Hoe was de vakantie? Heb je kunnen genieten? Opladen? Ging het goed met de kinderen? Misschien ben je voor het eerst met je nieuwe samengestelde gezin op vakantie geweest. Dat gaat meestal niet zo vanzelf als we graag zouden willen, weet ik uit eigen ervaring.

    Vakantie is een tijd van rust, bezinning, samenzijn, genieten, opladen. Wanneer je als gezin samen opgroeit, leer je elkaar kennen, stap voor stap. Je weet van elkaar wat ieders gewoonten zijn. Dat papa ’s morgens ná de koffie heel gezellig is. Of dat mama het heerlijk vindt na het eten even een boek te lezen. Dat dochterlief dol is op dingen samendoen, terwijl de zoon juist liever alleen op avontuur gaat…

    Wanneer je een nieuw samengesteld gezin bent is dat alles ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Je verlangde al zolang naar rust en harmonie. Je bent weer verliefd, vaak na een lange periode van pijn en verdriet. Je mooie droom van eindelijk weer een gezellige vakantie kan zomaar in duigen vallen, wanneer je niet bent voorbereid op de valkuilen van een stiefgezin. Want stiefvader heeft misschien een heel ander idee van vakantie dan hoe het met papa was. Stiefmoeder heeft leuke vakantie tradities, maar niet dezelfde als mama. De kinderen, die zo fijn samen konden spelen in de weekenden, maken nu alleen maar ruzie…

    Herken je dit ook in jullie samengestelde gezin? Heel logisch! Want een fijn samengesteld gezin worden gaat niet vanzelf; het is har(d)t werken. Liefde alleen is niet voldoende om opnieuw de balans te vinden. Om het ‘simpel’ te zeggen heeft een kerngezin één gezinsdynamiek. In een samengesteld gezin kunnen soms wel 5 of meer dynamieken door elkaar lopen; Jij en je nieuwe partner, jullie met zijn kinderen, jullie met jouw kinderen, jullie allemaal samen. Misschien hebben jullie samen ook nog een kind, wat er altijd is? En jullie kinderen varen ook nog mee op de dynamieken bij de andere ouder. Waar dan misschien ook nog stief- of halfbroers of -zussen zijn… Probeer dan nog maar eens steeds opnieuw, bij iedere wisseling, je eigen plek te vinden… Wanneer alles vredelievend gaat lukt dat nog wel. Maar er hoeft maar ‘dit’ te gebeuren en een kind neemt een ‘volwassen-plek’ in, met als gevolg dat jij en je partner niet meer samen als fundament van jullie gezin staan.

    Het goede nieuws is dat een goede (kinder)coach jullie daarbij kan helpen. De eerste stap is alle ‘lijntjes’ helder krijgen. Ontwarren van de dynamieken!

  • De Uitstraling – Voluit LEVen! – Pre-puber versus ontwikkelingsfasen 21 augustus 2018

    Je dochter of zoon is een heerlijk kind. Op school gaat het wel lekker. Thuis gaat het prima. De normale ‘ups en downs’ kennen we allemaal, maar al met al, niets te klagen. Maar dan, zo ergens rond het 9e jaar, begint er wat te veranderen. Je kunt er de vinger niet echt op leggen, maar het is vaker minder fijn thuis. Je kind lijkt ineens niet meer lekker in zijn of haar vel te zitten. Je hebt het erover met je partner en met andere ouders. Het is vast ook weer een fase. Het zal het begin van de puberteit zijn, toch? Of niet?

    De ontwikkeling van kind naar volwassen kunnen we grofweg indelen in 3 fasen van 7 jaar. In de eerste 7 jaar ontdekt een kind heel veel. Bij de geboorte wordt de navelstreng doorgeknipt. Maar de baby voelt zich nog een tijdje één met mama. Rond het 2e levensjaar is de eerste ‘ik-inslag’, het kind ontdekt dat er onderscheid is tussen ik en de ander. De bekende ‘Ik ben 2 en ik zeg nee’-fase. Belangrijk in deze fase is dat een kind voldoende ruimte krijgt om ‘nee’ te mogen zeggen. Dat helpt een eigen ‘ik’ te ontwikkelen.

    Tussen het 7e en 14e levensjaar gaat een kind steeds meer een eigen identiteit ontwikkelen. Het kind voelt steeds meer het verschil tussen ik en de ander, en wat is dan mijn plek. Rond het 9e jaar is de tweede ‘ik-inslag’. Deze ik-inslag is een hele heftige. In deze fase komen ook veel kinderen bij hulpverleners terecht. Ze zitten niet zo lekker in hun vel. En dat is logisch, want er gebeurt nogal wat! Het gevoel van er wel of niet bij horen. Het besef van leven en dood. In deze fase komen kinderen met diepzinnige vragen over het leven. Vragen waar je als ouder van kunt schrikken; ‘Mama, zou jij verdrietig zijn als ik dood was?’ Ze zoeken naar hun plek, tussen en in alle verschillende groepen (gezin, school, sport…) waar ze steeds een andere ‘rol’ hebben. Heel ingewikkeld! Ze kunnen zich heel eenzaam voelen. Onbegrepen. Niet belangrijk… Naar hun ouders toe lijkt het een continue ‘spel’ van aantrekken en afstoten. De ene keer lekker bij mama op schoot en een volgend moment de wind van voren geven. Heel verwarrend. Voor het kind zelf én voor de ouders. Herkenbaar? Duik dan eens in de materie van deze specifieke ontwikkelingsfase. Goeie kindercoaches kunnen jullie op weg helpen in deze zoektocht.

    Rond het 14e levensjaar is de derde ‘ik-inslag’; de geboorte van de eigen identiteit. Deze fase, tot het 21e levensjaar, is een zoektocht naar wie ben ik nou echt en wat wil ik in deze wereld…

  • de uitstraling – voluit leven! – Gezinsdynamieken 11 juni 2018

    Gezinsdynamieken.

     

    Vroeger leek het simpel. Vader ging werken, moeder was thuis en zorgde voor het huishouden en de kinderen. Ouders bleven bij elkaar, ook als het niet goed ging, want tja, zo was het nou eenmaal…

    Vandaag de dag kennen we allerlei soorten gezinnen. 3 op de 10 jongeren groeit niet op in een kerngezin, met vader en moeder. Opgroeien in een samengesteld gezin hoeft helemaal niet voor problemen te zorgen. Ook in kerngezinnen kan het soms behoorlijk ‘stormen’. Het allerbelangrijkste om de rust te bewaren, of je nu een kern- of een samengesteld gezin bent, is bewust zijn van de dynamieken die er spelen. Mensen zijn altijd in beweging, we groeien, we ontwikkelen, we veranderen. In een kerngezin groeien de gezinsleden stap voor stap. Eerst vader en moeder samen, daarna komen er kinderen. Langzaam, van kleins af aan, leer je op elkaar af te stemmen. Maar wanneer ouders besluiten uit elkaar te gaan, verandert er iets in de dynamiek. En als er dan ook nog eens een nieuwe partner komt, mét nog meer kinderen… dan wordt het hard werken voor iedereen om alle dynamieken, bewegingen, op elkaar af te leren stemmen.

    De meest gemaakte ‘fout’ (bewust tussen aanhalingstekens), is dat je als samengesteld gezin, een kerngezin wilt zijn. Kinderen van gescheiden ouders hebben ‘de kind-illusie’; ze dromen ervan dat hun ouders ooit wel weer samen zullen komen. Nieuwe verliefde partners met kinderen uit vorige relaties, hebben de ‘kerngezin-illusie’; ze dromen ervan samen met hun kinderen weer één gelukkig gezin te vormen. Natuurlijk kun je met je nieuwe partner en jullie gezamenlijke kinderen een harmonieus gezin vormen. Maar een kerngezin wordt het nooit. Jouw ex partner is namelijk voor jouw kinderen even belangrijk dan jij. Een kind heeft maar één vader en één moeder.

    Een fijn samengesteld gezin word je niet vanzelf. Dat gaat in fasen. Vormen jullie een samengesteld gezin en merk je de onrust? Bekijk dan deze fasen eens en bedenk waar jullie je nu bevinden:

    Eerst is er de verliefdheid en lijkt alles vanzelf te gaan. Daarna komt een periode dat je nieuwe partner toch niet altijd zo fijn op jouw kind reageert en je stiefkind blijkt ook niet alleen maar leuk. En dan ook nog die exen… De volgende fase is dan ook vooral teleurstelling en frustratie, er zijn bijna dagelijks conflicten. Zoek hulp als jullie hier zitten, een goede gespecialiseerde coach begeleid jullie hier doorheen. Als jullie liefde groot genoeg is, komt de tijd dat jullie, met alle ingewikkelde en emotionele ‘toestanden’ die bij een samengesteld gezin horen, een fijn harmonieus gezin vormen en kunnen genieten van en met elkaar!